Een hoer op krukken

the_new_cut_at_evening

In 1834 ging Jacob van Lennep voor het eerst naar Londen, samen met een neef en enkele vrienden. Zijn vriend Gerrit van de Linde (“de Schoolmeester”) is er dan al: verbannen uit Nederland omdat hij wat te gul zijn gulp openmaakte en daardoor tegelijkertijd een muzikantendochter en de echtgenote van een professor bezwangerd had. Gerrit waarschuwt Van Lennep voor de Engelse hoeren:

Als somtijds de boze lusten van het vlees je mochten kwellen
zou ik je maar raden om je weet wel wat ik meen tot in Holland uit te stellen
want de Engelse hoeren zal niemand je recommanderen
ze liggen net als bevroren monumenten in de veren
en om te maken dat een Engelse hoervrouw onder het naaien een beetje leeft
zou je er een andere onder moeten leggen die de hik heeft.

Of Van Lennep dan hoeren zag in Engeland? Wis en waarachtig. Hij en zijn vriend hebben er zelfs een op krukken gezien, en daarover dicht Van de Linde enige tijd later dat ze nog leeft, als zo’n leven althans leven genoemd mag worden:

Zoo ’t leven heten mag haar aanzijn voort te slepen
op ijzeren krukken met mahonie-houten grepen
(Gods oordeel torsend in het verlamde voetenpaar)
en dood te liggen voor markies en bedelaar!
Nee, zalig dan de koe op vier gezonde poten
slechts onderworpen aan haar ega’s tedere kloten
en aan zijn hoornenpaar – (dat aangeboren schoon,
maar door de kunst verhoogd, van de edele Van der Boon!)

Van der Boon met een mooi hoornenpaar: dat betreft de bedrogen professor wiens vrouw door Gerrit onderhanden genomen was.
Jacob van Lennep schreef ook over de hoer met krukken, nota bene in brieven aan zijn vrouw. maar wel wat bedekter dan Gerrit van de Linde: ‘London krioelt op alle uren van de dag en van de nacht van dames waar men een praatje mee maken kan en waaraan men zonder gepresenteerd te zijn een visite kan gaan doen. In de schouwburgzalen wandelen zij bij honderden heen en weer in de koffiezaal en zitten in de loges. Zij zien er somtijds uit als engeltjes, doch zij kunnen wel wat lastig zijn.’ Vooral in de schouwburgen treft men ze aan, ook in de gerenommeerde. Ze hebben geen bezwaar tegen een praatje of een glaasje sherry als ze daarop getracteerd worden. ‘Ze zijn gekleed als bij ons op grote galadiners. […] Een liep er op krukken, een andere had een bril op: er mankeerde slechts een bochel. Die Engelsen hebben rare smaken!!’ Of Van Lennep zo’n engeltje tracteerde op een glaasje, om te beginnen, vermeldt het verhaal niet. Toch is het opvallend dat hij over de vrije dames aan zijn vrouw schreef. Want ik zou denken dat dit soort zaken alleen maar bij de mannen onderling aan de orde kwam.

Advertenties

About maritamathijsen

Als emeritus hoogleraar ben ik verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Zie voor mijn publicaties op de website van de universiteit. In 2017 voltooi ik de biografie van Jacob van Lennep, die op 16 januari 2018 verschijnt, in het jaar dat Van Lennep 150 jaar dood is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: