Een haarlok van Jacob van Lennep

haar4

Sinds vandaag bezit ik een haarlok van Jacob van Lennep. Ik heb hem geruild tegen een lezing die ik in Deventer ga geven.

Ik geef meteen toe dat ik enige schroom had bij het openen van het doosje met de lok. Een beetje morbide is het toch wel, om zo direct geconfronteerd te worden met iets dat waarschijnlijk kort na de dood van Jacob van Lenneps hoofd afgeknipt is. Je voelt je toch een beetje een patholoog anatoom uit de serie Silent Witness.

 Hoe komt zoiets nu tot stand? In Deventer woont de stadsdichter Herman Posthumus Meyjes, wiens moeder een geboren (Roeters) Van Lennep was. Via wederzijdse vrienden kwamen wij met elkaar in contact. In zijn familie werd een doosje bewaard met op de buitenkant een meisje dat een druiventros omhooghoudt. Hierin een papier waarop geschreven staat: ‘Haar van Mr. Jacob van Lennep de dichter’. Aan de andere kant van het papier staat een brief aan Zenobie van Lennep, een nicht en goede vriendin van Jacob van Lennep, geschreven door een zekere Albertine. Deze brief omsluit een ander papiertje met een flinke pluk zilverwit haar. Op portretten van de oudere Van Lennep is inderdaad lang zilverwit haar te zien. Het doosje is me vanmiddag plechtig overhandigd door de stadsdichter. Hij had het meer dan tien jaar geleden aangeboden aan het Letterkundig Museum, maar dat wilde het niet hebben omdat het al een haarlok van Jacob had.

 Toen ik het doosje opende zag ik een rommelige lok: niet netjes afgeknipt en samengebonden zoals je wel in een medaillon ziet, maar gewoon echt een pluk. En toch: na enige ogenblikken kreeg ik een brok in mijn keel. Ook de bejaarde schenker kon zijn ontroering niet verbergen toen hij merkte dat het doosje bij mij goed terecht was gekomen. Ben ik te dweperig als ik dit geschenk opvat als een teken? Het zij zo: wie me sentimenteel, spiritueel, pathetisch, larmoyant, melodramatisch, weekhartig wil noemen doet dat maar. Ik beschouw het doosje als een verre boodschap met een goedkeuring van waar ik mee bezig ben. Het staat vanaf nu naast mijn computer of laptop als ik aan de biografie aan het schrijven ben. Het gaat volgende week ook mee naar Italië, waar ik verder werk aan het tweede hoofdstuk. Het eerste is overigens af, en daar hoeft geen woord meer aan veranderd te worden.

Advertenties

About maritamathijsen

Als emeritus hoogleraar ben ik verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Zie voor mijn publicaties op de website van de universiteit. In 2016 hoop ik de biografie van Jacob van Lennep te voltooien, zodat hij het jaar daarna kan verschijnen.

7 responses to “Een haarlok van Jacob van Lennep”

  1. Hans Hoes says :

    Het bezit van zo’n haarlok is niets om je over te generen. Er zijn massa’s mensen die een moord zouden doen voor een tastbaar overblijfsel van iemand die niet meer onder de levenden is en met wie ze een speciale band hebben. Soms, als het gaat om beroemde personen, hebben ze daar ook veel geld voor over. Lastig, want de emotionele waarde van zoiets triviaals is natuurlijk niet in euro’s of dollars uit te drukken. Des te mooier als je het zomaar in de schoot geworpen krijgt. Het kan die biografie alleen maar ten goede komen.

  2. Fons van Wanroij says :

    Prachtig, een stadsdichter die een haarlok die op reis gaat naar Italië. Daar moet een mooi verhaal van te maken zijn. Doet me denken aan dat prachtboek van Rusell Martin : Beethovens haar. Daarin wordt verteld hoe een haarlok van de beroemde componist op reis gaat.

    Iets anders. Is het ook mogelijk via dit postkantoor aan Marita Mathijsen een vraag te stellen over Van Lennep?

  3. groninganus says :

    Het afknippen en bewaren van haarlokken van dierbare overledenen was mode in de negentiende eeuw. Er werden zelfs memoriestukjes mee gemaakt. Zo zijn bij de Groninger Archieven momenteel twee van dergelijke stukjes in de vorm van landschapjes te zien, welke gemaakt zijn van haar, postuum afgeknipt van geliefde tantes Van Mesdag.

    En het Zouavenmuseum te Oudenbosch beschikt oa over een envelop met de haarlok van een Groninger zouaaf die destijds sneuvelde voor de paus.

    Als je er goed naar zou zoeken zou je een hele tentoonstelling van dergelijke memorabilia kunnen maken.

  4. Corry Gosker says :

    doe dat nou niet, meenemen in een koffertje!! Gewoon thuis laten staan en niet aankomen maar weten!!

  5. 1karla says :

    Ik bezit de ruïne van een aquarel, waarvan de achterkant gevlochten haar bevat, typisch 19e eeuwse rouwkunst. Aquarel is vervaagd, wie het is is onbekend, maar het ontroert me steeds weer

Trackbacks / Pingbacks

  1. Merkwaardig (week 23) | www.weyerman.nl - 7 juni, 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: