De minnares van Victor Hugo, een vriendin van Jacob van Lennep

Leoniedaunet

Léonie d’Aunet heette ze, ze was van een melancholieke schoonheid en al op haar twintigste getrouwd met de schilder François-Auguste Biard. Toen hij de opdracht kreeg een wetenschappelijke noordpoolexpeditie te begeleiden, stond ze erop mee te gaan en reisde via Nederland en Noorwegen naar Spitsbergen. Ze was de eerste vrouw die dat gebied bezocht. In de Revue de Paris schreef ze daarover een feuilleton. Ze was pas 23 toen ze in een salon Victor Hugo ontmoette. Dat werd een affaire waar de vonken vanaf spetterden. Hij schreef gedichten voor haar, en vertoonde zich met haar in het openbaar, terwijl hij toen al een minnares had, de bloedmooie actrice Juliette Drouet. Die was wel een paar jaartjes ouder dan Léonie, maar evengoed nog een opvallende schoonheid. Hugo stond erop dat zijn vrouw zijn maîtresses accepteerde. In die tijd stond er in Frankrijk echter gevangenisstraf op ‘adulterie’, overspel. Op 5 juli 1845 werden Hugo en Léonie daarop betrapt in een hotel. De laffe Hugo beriep zich op het feit dat hij “pair de France” was en dus onschendbaar, terwijl de gendarmerie Léonie oppakte en in de beruchte Saint-Lazare gevangen zette. In de kranten verschenen sappige berichten hierover, ook in de Nederlandse. Na twee maanden werd ze overgeplaatst naar een klooster. Toen ze uit het klooster mocht, bleef ze intiem met Hugo. Zij scheidde van de schilder en begon een literaire carrière. Haar boeken werden door Louis Hachette uitgegeven, de uitgever die ook Van Lenneps Franse vertalingen uitgaf.

Jacob van Lennep bezocht geregeld Parijs. In 1841 leerde hij Victor Hugo kennen. Die had volgens hem geen bloed maar bourgognewijn door zijn aderen stromen. Jacob bezocht hem in zijn huis op de Place Royale, waar hij met zijn wettige vrouw en kinderen op de kanapé zat en gasten ontving. Van Lennep maakte pas in 1859 kennis met Léonie d’Aunet, die toen nog geen veertig jaar oud was en nog steeds Hugo’s maîtresse. Van Lennep begon brieven met haar uit te wisselen en hij stuurde haar de Franse vertalingen van zijn romans. Ook schreef hij een lang vers voor haar toen ze geklaagd had dat ze zo lang niets van hem gehoord had, met vrij vertaald deze inhoud: Geloof eerder dat Parijs acht dagen zonder theater kan bestaan, geloof dat de Franse regeringsfinanciën in orde zijn, geloof in een recept tegen kwade ziektes, in zwevende tafels en klopgeesten, geloof in wat je wilt, lieve vriendin, maar geloof niet dat ik jou ooit zal vergeten. Ook stuurde hij haar in 1866 een foto van zichzelf met achterop een vers waarin hij zich zelf ‘un ami fidèle, dévoué, sincère, qui te chérit et te revère’ noemt: een trouwe, toegewijde oprechte vriend die van je houdt en je adoreert.

Het spijt me: ik kan geen nieuw schandaal openbaren. Léonie heeft naast de beroemdste Franse schrijver Victor Hugo niet nog de beroemdste Nederlandse schrijver van die tijd als minnaar genomen. Althans: daar wijst niets op. Zíjn brieven aan haar heb ik niet teruggevonden, maar de achttien brieven van haar aan hem die wel bewaard zijn, verraden niet de minste heimelijke gevoelens. De naam van Victor Hugo valt niet, maar toch moet Van Lennep zeker geweten hebben welk vlees hij met Leonie in de kuip had.

Advertenties

About maritamathijsen

Als emeritus hoogleraar ben ik verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Zie voor mijn publicaties op de website van de universiteit. In 2017 voltooi ik de biografie van Jacob van Lennep, die op 16 januari 2018 verschijnt, in het jaar dat Van Lennep 150 jaar dood is.

2 responses to “De minnares van Victor Hugo, een vriendin van Jacob van Lennep”

  1. lvs10 says :

    Dat is nou jammer, kwam er wat Franse esprit langs, weer niks. Zo braaf uiteindelijk, hier. En als niet braaf, dan naar Engeland. Dank voor het bericht overigens.

    Liesbeth van der Sluijs

  2. Jack Horneman says :

    Lieve Marita, geweldig! Brengt een hoop herinneringen terug. Een van de excursies was ‘Paris inconnue’ waarbij ik het Quartier Latin, les Halles (le ventre de Paris) en het Marais (joodse wijk) deed. Ben uiteraard op 6, Place des Vosges (vanaf 1870 luidde de naam weer zo geloof ik) geweest in de woning van Victor Hugo, die na zijn uitstapje van 15 jaar naar Guernsey en in Parijs is bijgezet in het Panthéon, waar ook Louis Braille rust. Mijn korte geheugen vertoont zwakke plekken, maar van langer geleden komt er veel (o.a. door jouw blog) terug. Tot ziens,

    Jack

    >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: