Huwelijkscadeaus: een intiem kijkje

Jarenlang heeft er bij mij op zolder een doos gestaan met het opschrift ‘onbruikbare huwelijkscadeaus’. Daarin zaten kaasplankjes, jampothouders, zilveren flesafsluiters, gehaakte tafelkleedjes, cocktailprikkers, servetringen, fruitmesjes en dergelijke. Ik kreeg ook bruikbare dingen: lakens en handdoeken die nog steeds goed zijn (kwaliteit 1970). En een hogedrukpan waarin ik ook nu nog bouillon trek. Het was in die tijd gebruikelijk dat je voor een bruiloft een lijstje opstelde om het huis in te richten dat je met je echtgenoot zou betrekken. Praktische zaken dus. Wij deden dat niet, we woonden al samen en we kochten meubels en andere spullen op het Waterlooplein. Dus kregen we van tantes en ooms en kennissen van de wederzijdse ouders erg veel dingen die in onze hippiehuishouding niet van pas kwamen. Als ik een lijstje had samengesteld zouden daar boeken, platen en schoenen op gestaan hebben.

Ik kwam een lijstje van huwelijkscadeaus uit 1857 tegen. Maurits van Lennep, Jacobs derde zoon, trouwde toen met Carolina van Loon. Carolina stamde uit een steenrijke Amsterdamse familie. Haar moeder was een Van Winter, uit de familie van de kostbare kunstcollectie. Het was een ‘ons-trouwt-ons’-bruiloft, want moeder Van Winter-van Loon was een halfzus van Jacob van Lenneps moeder. Kunt u het nog volgen? Toch had tante Van Winter het huwelijk lang geboycot: volgens de familieoverlevering vond ze Maurits van Lennep niet rijk genoeg en ze gaf pas toestemming toen Maurits een baan kreeg als substituut-officier van justitie in Nijmegen.

93. Maurits en Lore van Lennep1

Alles wat het aanstaand bruidspaar kreeg is even praktisch. Alleen is de coördinatie blijkbaar gebrekkig geweest, want ze kregen bijvoorbeeld twee sofa’s, zeven voetenbankjes en drie pendules. Een piano werd ook bezorgd, en een ‘stomme knecht’ om ’s avonds voor het slapen gaan kleding overheen te kunnen hangen. Voor Caroline was er een ‘bonheur du jour’, een damesschrijfbureau. De ‘gewerkte chauffeuse’, een grote leunstoel, zal wel door Maurits ingenomen zijn. Verder dienblaadjes, lampenkappen, inktkokers, theestoven, een luciferdoofpotje, 18 wijnglazen, 12 stoelen, tafelmessen (24 grote en 18 kleine), een sleutelmandje, een blaasbalg met een stoffer en een mosterdpot. Kortom allemaal dingen waarvan wij nauwelijks meer weten wat we er mee moeten. De gulle gevers staan achter de cadeaus vermeld. Het is een en al hoogste kringen: Elout, Schimmelpenninck, Van de Poll, Hartsen, maar ook nouveau riche: Borski bijvoorbeeld. Het echtpaar Van Eeghen gaf een paar bloempotten, de blaasbalg met stoffer kwam van het echtpaar Van Loon-Borski. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken, dat deze megarijke mensen zoiets prozaïsch schenken. De enigen zonder status die op het lijstje staan zijn de dienstboden van de heer Van Lennep. Die schonken een koffiekan van Brits metaal.

Of Maurits en Caroline ook een doos onbruikbare huwelijkscadeaus maakten? Ik heb er geen antwoord op.

huwelijkscadeausMauritsCaroline4

 

 

Advertenties

About maritamathijsen

Als emeritus hoogleraar ben ik verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Zie voor mijn publicaties op de website van de universiteit. In 2017 voltooi ik de biografie van Jacob van Lennep, die op 16 januari 2018 verschijnt, in het jaar dat Van Lennep 150 jaar dood is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: