Archive | februari 2018

Effe dimmen

Inmiddels probeer ik bij te komen van de onvoorstelbaar goede ontvangst van de biografie. Ik sta op nr. 4 van de meest gekochte boeken in de NRC, in Het Parool op nr.2 (het boek over Trump verslaat me nog!) van de non-fictie. De tweede druk werd op volle stoomkracht bijgedrukt. Het aantal verzoeken om optredens in boekhandels en literaire centra is niet bij te houden: soms treed ik tweemaal op één dag op. Een erg prettig interview had ik vrijdag in het plaatje Amen bij Assen, waar ik terecht kwam in een lieflijke zaal die De literaire hemel heet. Genoten heb ik ook van de radioprogramma’s, bij Opium heel persoonlijk met Annemieke Bosman, spannend in de Taalstaat, en opwindend bij OBA-live met Theodoor Holman, die oprecht geïnteresseerd is in de 19e eeuw, en zowat struikelde over zijn enthousiasme:

OBA-live Theodoor Holman

Op 27 januari was de publieke presentatie in de bomvolle Lutherse kerk. Louis van Lennep, betachterkleinzoon, trad met ongelooflijk veel schwung op als Van Lennep zelf. Ik interviewde hem, zoals ik jaren geleden in het boek De geest van de dichter op papier gedaan heb. Het voelde alsof ik met Van Lennep zelf sprak. Louis heeft dezelfde geestigheid en welbespraaktheid, dezelfde sprankelende ogen. Zie hier een stukje van het interview:

Louis van Lennep als Jacob van Lennep

Atte Jongstra sprak een buitelende karakterisering van de negentiende eeuw uit, Hans Renders schetste de mogelijkheden van een biografie, Dik van der Meulen nam mij de maat. Er waren ook liederen van Van Lennep, gezongen door de bariton Job Hubatka (ook een betachterachterkleinzoon) en begeleid door Joan Berkhemer:

Job Hubatka en Joan Berkhemer: De veerman aan de Lek

Mijn lieve dochter presenteerde het geheel, dat een groot feest was voor me, ook door het enthousiaste publiek.

Maar dat alles ligt nu achter mij. Ik heb de Van Lennep-boeken die over mijn bureau zwierven keurig teruggezet in de aparte kast voor hem, ik heb de papieren aantekeningen gesorteerd en in een verhuisdoos bij elkaar gestopt, ik heb bij het Stadsarchief nog wat digitaliseringen van zijn handschriften aangevraagd, mapjes gemaakt voor brieven en voor recensies, ik heb een nieuwe  snellere computer gekocht want eerder durfde ik dat niet, bang als ik was dat er iets verloren zou raken. Presentexemplaren zijn verstuurd naar diverse archieven waarvan ik materiaal gebruikt heb. Het laatste boeket bloemen staat er verwelkt bij. De haarlok blijft wel nog in een doosje op mijn bureau liggen.

En nu voort…

weliswaar zit de duivel me niet op de hielen maar ik wil nu dat nieuwe boek schrijven over wat literatuur betekende in de negentiende eeuw. Ik ga duidelijk maken dat literatuur niet elitair was maar houvast en troost bood aan iedereen.

Advertenties